مدایح بی صله

22 خرداد حماسه سبز ما

manifest — Mon, 08 Jun 2009 10:47:18 GMT

................... ................. ..............................................................

........................................

............................

سبزها بیهوده قرمز نشدند.

...........................

مرگ در می زند.....جواب دهیم.

manifest — Sun, 12 Aug 2007 07:59:18 GMT

مثل همیشه ، عین همیشه ، یه خبر کوتاه و بعد آهی و بغضی و اشکی و حسرتی .....

می گن خیانت از همه چیز بدتره ، می گن خائن از دشمن هم بدتره حالا اگه این خائن بشه عشقت بشه زندگیت اونوقت تکلیف زندگیت رو مرگت روشن می کنه......

همه انسانها شاید درک نکنن ، درک نکنن که چگونه انسانی به قتل خود می نشیند اما فقط و فقط خود او می داند که تنها جان پناه مرگ است .

سعید روحانی یه زندگی خویش خاتمه داد تا انتفام از خائن بگیرد تا او هم مثل مانوئل آرتیگز زمان خوب مردن را شناخت ، سعید روحانی را به خاطر دارم که با چه هیجانی از فصل حضورش در درخشان فیلم مسعود کیمیایی حکم صحبت می کرد و خاطره با ما قسمت می کرد .

سعید عمر کو تاهی داشت که اگر می بود شاید هنرمندانه می زیست اما او هنرمندانه رفتن را

دوست تر می داشت .

سعید بازیگری را با سربازهای جمعه آغاز کرد و سپس در حکم به نقش مهندس کاظم در آمد و فکر کنم در فیلم چار انگشتی هم ایفای نقش کرده باشد ، آرزو می کنم روحش آرام گرفته باشد و پدر و مادر و کسانی که دوستش می داشتند توان تحمل دوریش را داشته باشند.

پی نوشت : متاسفانه نشد عکسی از او در صفحه بگذارم.

فصل دود و سوزن

manifest — Sun, 05 Aug 2007 07:55:02 GMT

یه حاکم گفت سنتوری قابل نمایش نیست ، یه حاکم گفت زندگی قابل اجرا نیست ، یه حاکم گفت فیلما رو گوشه پیاده رو باید پیدا کرد ، اما یکی نیست به حاکم بگه جریان تفکر ، جریان زندگی قابل توقیف نیست حاکم اصل پیش مردم ، تو دل مردم اجرا می شه . به حاکم بگین عقیده هم از تو پیاده رو های همین شهر شروع می شه .

توی کوچه قد کشیدیم تو یه .... فصل دود و ....سوزن....با شب و دشنه گره خورد تمومه زندگیه...ما.

سنتوری هم در طاقچه بزرگ دل ما جای خوش می کند در کنار خط قرمز ، مرگ یزدگرد ، دایره مینا و....

جاده ای به سوی خانه

manifest — Sat, 07 Jul 2007 22:11:33 GMT

سلام دوستان ، کی میدونه شاید ما هم دوباره برگشتیم نمی دونم چند وقت از شما دور بودم هنوز اون شور و علاقه بین همه ما هست اون عشقی که به سینما داشتیم چیزی ازش مونده ، دلم لک زده برا حرف حساب برا کل کل و جدل اگه هستین یا علی دوباره شروع کنیم ، منتظر شما هستم خدا می دونه همه رو هم که ببازیم باز هوس یه قمار تازه اس

یا حق

محمد امیری

داریوش مهرجویی ( بخش اول )

manifest — Sun, 02 Jul 2006 09:48:22 GMT

خود ویرانگری .

داریوش مهرجویی از معدود بزرگان قبیله فیلمسازی در این مملکت است ، او را با فیلمهای متعهد و اندیشمندی چون : دایره مینا ، هامون ، بانو و درخت گلابی می شناسیم مضمون مهم و تقریبا همیشگی آثار مهرجویی را، غیر از بحثهای فلسفی و مایه های مورد علاقه مهرجویی، می توان در نابرابری فرد در برابر اجتماع ، دید .

قهرمانان آثار مهرجویی ، انسانهایی هستند که قدرت مقاومت در مقابله با اجتماع خشمگین را ندارند و در برابر آن شکست می خورند و دست به خود ویرانگری می زنند .

همانطور که به یاد داریم مش حسن صاحب تنها گاو ده ، یک روز به شهر می رود ، وقتی که برمی گردد بلوریها گاوش را کشتند – بلوریها را می توان نماینده جامعه خشمگین و ناسالمی دانست که مانند راهزنها از راه می رسند و به مردم آسیب می رسانند- مش حسن گاوش را عاشقانه دوست داشت و مرگ او را باور نداشت از طرفی کاری هم نمی توانست انجام دهد ، او همچون قیصر نمی توانست برخیزد و انتقام بگیرد ، او در برابر اجتماع منفعل بود ، پس در این شرایط فردی که در برابر اجتماع قدرتی ندارد خود را نابود می کند و بدین صورت بود که مش حسن تبدیل شد به گاو مش حسن .

آقای هالو جوان ساده دلی بود که به شهر آمد تا زن بگیرد ، او دلباخته زنی شد ، همه هر چه که داشت را برای زن خرج کرد ، او وقتی فهمید که زن یک روسپی است باز هم دست از او نکشید و می خواست که او از کارش توبه کند و او را به عقد خود در آورد اما زن به اختیار خود نبود او نیز اسیر دست اجتماعی بود که او را به تن فروشی مجبور می کرد ، هالو سعی کرد مقاومت کند تا زن را به دست آورد اما نتوانست و سرانجام با خاطره آن زن راهی شهرستان خود شد و البته به یک تجربه بزرگ رسید که سفر چیزه خوبی است ، آدم رو پخته می کند .

تقی پستچی در میان قهرمانان مهرجویی یک نمونه کامل است ، او یک پستچی است که با نامه ها عشقبازی می کند ، نامه رسانی خرج زندگی او را تامین نمی کند ، بنابراین نزد یک ارباب ، نوکری می کند . تقی زنی زیبا دارد اما او عقیم است و بهره ای نمی تواند ببرد ، در این میان دامپزشکی نیمه دیوانه می خواهد تقی را با گیاهان درمان کند و از تقی گوسفندی می سازد که قادر است گوشهایش را تکان دهد ، اجتماع تقی را به هر شکل ممکن هدف قرار داده است ، ارباب خودش را ، برادر زاده ارباب زنش را و دامپزشک انسان بودنش را هدف قرار داده اند و بلیط بخت آزمایی و بازی اعداد هم تقی را اسیر خو کرده اند ، تمام این عوامل دست به دست هم می دهند تا تقی واکنشی نشان دهد ولی باز هم حرکت او عقیم می ماند و او نمیتواند که انتقام خود را از ارباب بگیرد و راهی برایش نمی ماند جز سر در راه بیابان قرار دادن و فرار کردن از جامعه شهری ، او با تفنگی بالای درختی می نشیند و کسانی که به آنجا بروند را هدف قرار می دهد ، اما باز هم بدبخت و سرگشته زنش را هدف قرار می دهد و مشنگ و دیوانه به زندان می افتد .

اما در دایره مینا اثر درخشان و شایسته تحسین و البته توقیف شده داریوش مهرجویی وضع کمی فرق می کند ، در این جا جوان فقیری برای درمان پدرش مجبور به خون فروشی می شود ، او پس از مدتی راه زندگی کردن در یک جامعه فاسد را به خوبی فرا می گیرد و می فهمد که برای رشد کردن و بالا رفتن در زندگی باید که پا را بر گردن فرو دستها گذاشت و بالا رفت ، او آنچنان غرق می شود که همه ارزشها برایش از دست می شود تا حدی که در سرد خانه و بالای سر مرده گان با پرستاری مغازله می کند و مرگ پدرش نیز اثری در او ندارد ، قهرمان جوان دایره مینا به زندگی که اجتماع برای او می خواهد تن می دهد و در برابر این آشغالدونی هیچ عکس العملی نشان نمی دهد .

بعضی ها داغشو دوست دارند... ما تو رو دوست داریم .

manifest — Sat, 10 Jun 2006 20:01:18 GMT

تب داغ فوتبال همه رو گرفته همه جا صحبت بر سر این زمین سبز دلربا است ، فوتبال خرده فرهنگی که همه را درگیر خود کرده است . امشب شب اولین بازی آرژانتین است دل تویه دلم نیست یعنی ممکنه بعد از ۲۰ سال دوباره امسال جام طلایی رو بالایه سر ببره چشم همه به پاهای توست از آزادی خواهان بزرگ تا مردمان فقیر کوچه های خاکی بوئنس آیرس امشب چشمان نافذ ارنستو چه گوارا منتظر گلزنی توست... مرد ، ساقهای خسته و دل شکسته مارادونا گلزنی تو را آرزو می کند و هیچ کس غیر از تو خاطره اشکهای باتیستوتا را نمی تواند از دل پاک کند حتی چشمان کاملا بسته بورخس به معجزه گلزنی تو باز می شود ، پس پیش برو که همه خسته ایم و دلمان فریاد می خواهد برو و دروازه مردان یخی را با حرارت باز کن و بدان که چشم همه ما به تو خیره است برو خوان رومن ریکلمه که با تو تازه شویم.

یادداشت های یک ذهن بیمار(2)

madayehebisele — Sun, 14 May 2006 17:49:48 GMT

به نام یگانه هستی فزا

رخصت زیستن را دست بسته دهان بسته گذشتم دست و دهان بسته گذشتیم

و منظر جهان را

تنها

از رخنه تنگ چشمی شرارت دیدیم و اکنون

آنک در کوتاه بی کوبه در برابر و

آنک اشارت دربان منتظر!

«احمد شاملو»

سلام

سلام، خوبي؟ چه حال خبر ؟ هيچ سلامتي ملالي نيست جز...و خط خطي و خط خطي. كاغذ را سياه مي كنم پيش از آنكه بدانم چه مي خواهم بگويم. زندگي اندوهناك و سر به زير در تلاشي سخت و ستوار، با كوششي پايان ناپذير، دست مرا در دستان سردش مي فشارد و به سمت ابديتي بي سرانجام مي دود. دويدن خاطره خوشي است، آنگاه كه از ميان برگ و درخت و گل و سبزه و سبزينه، با جريان سيال نسيم دلنواز، در ميان موها به ذهن متبادر شود، اما براي من، دويدن در خياباني گلي با چاله هاي مملو از آب و گل، با برفهاي دو سمت جاده كه از فرط دود و گل و خاك و آب شدن هاي سترون و ناقص و گاه و بي گاه بيشتر به چركاب هاي يخ زده مي مانند تا برف سفيد نشانه آباداني، معني دارد و به ذهن راه يافتني. در كوره راهي بس، پست و بلند و بسيار دور و دراز، من و زندگي هر دو دست در دست روز مرْگي اي تمام نشدني به سمت پاياني نا معلوم حركت مي كنيم، اما اكنون و در اين ايستگاه ايستاده ايم تا نفسي تازه كنيم و لختي بيانديشيم و كمي به اطراف و راه آمده نظري بيافكنيم. من و او هر دو به گذشته مي نگريم و در خيال رو به سمت آينده غرقه در گرداب ويل خيال مي انديشيم كه كدام يك زودتر به سر انجام خواهيم رسيد و كدام يك پيش از ديگري پايان طرف مقابل را خواهد ديد. من در انديشه ديدن مرگ زندگي و او در خيال تماشاي نابودي من. اما اين خيال است كه در اين مجال رو به سمت واژه محال زندگي حمله مي آورد و چون پيله اي او را در بر مي گيرد و با نهيب بلندي رو به من از نابودي هستي جاودانهء جوهر زندگي مي گويد. من خيال را استقبال مي كنم و در پيشوازش از جوهرهء زندگي مي پرسم، خيال خود را به تمامي بر من مي افكند و از انديشيدن بازم مي دارد.

اتوبوسي از دور مي آيد و در اين ايستگاه براي بردن من و خيال و زندگي مي ايستد، خيال خنده كنان آمدن مركب را شادي مي كند و من حيران به تماشا، ماتم. از خيال مي پرسم اين چه سبب است براي شادي؟ جست و خيز كنان، با برق شرارتي در عمق چشمانش مي گويد: اميد! سرم را با حركتي دوراني و چهره اي كه حكايت از ناداني ام دارد به سمت بالا مي گردانم و اتوبوس را نگاه مي كنم كه زندگي را مي بينم پيش از من سوار بر مركب شده و من ِ بي اراده و مسخ را ترغيب به سوار شدن مي كند.

اكنون و بعد از طي مسافتي طولاني باز هم من و خيال و زندگي ايستاده در اين ايستگاه استراحت مي كنيم و اين بار به گمانم كه از دور، خري را مي بينم كه براي بردنمان مي آيد. خيال همچنان با همان شرارت و هيجان برخاسته از مكاري اش به مركب در راه مي نگرد و زندگي در اين انديشه كه بازهم پيش از من سوار بر راهوار شود وبدون پرسيدن نظري از من ، مرا با خود ببرد.

مرگ اگر مرد است گو پیش آی .

manifest — Sat, 06 May 2006 12:56:18 GMT

خدایا گره از زبانم بگشا .

از روزهای خوش بی حرفی تا شبهای سکوت پر حرفی ، همه را بلدیم همه را در طی روزها دوره کرده ایم ، حرف زدن و حرف نزدن دو سوی یک خط هستند وقتی پر از اشتیاق برای گفتنی زبان الکن می شود و وقتی سینه گشاده است ... حرفی برای زدن نیست حالا این روزگاره منه همه وجودم پر از حرفه اما زبانی در کار نیست وقتی تمام وجودم سراغ از مانوئل آرتیگز می گیرد که چه طور بهترین وقت مردن را شناخت و ماشه را چکاند و ما را به کار نگریستن این اسب کهر وا داشت اما زبان الکن من یاری نمی کند که از او بگویم یا از ویل کین کلانتر وظیفه شناس شهری کوچک که آخرین تبهکار با قطاری که زنش را با خود برد ، آمد و ویل کین را به جدالی در نیمروز فرا خواند ... اما ویل کین نمی بایست که در شهر بماند ، عقل می گوید برو تو دیگه وظیفه ای نداری اما او افسار اسبها را می کشد و بر می گردد برای آخرین نبرد مطمئناُ ویل کین نباید که زنده می ماند اگر همه چیز با خود «فرد زینه مان » رقم می خورد همانطور که آرتیگز می میرد و شغال ، همان تروریستی که باید مارشال دوگل را ترور کند اما تمام تشکیلات لو رفته او شناسایی شده هیچ شانسی وجود ندارد او وقت فرار کردن دارد می تواند به رم برود و همه چیز را فراموش کند اما با خود چه کند دیگه هیچ وقت نمی تواند خود را ببخشد پس وقتی به دوراهی می رسد به سمت پاریس می رود و مرگ را انتخاب می کند او هم بهترین زمان مردن را می شناسد چون تمامی دیگر قهرمانان که درست رفتن از این دنیا را به بهترین شکل بلدند در سینمای خودمان هم از این آدمها زیاد داریم اگر سلطان مرگ را انتخاب کرد با خون خود دست خیانتکاری را انداخت همانطور که در سکانس مرگ می بینیم بین دشمن که برج سازها بودند و خائن که دوست سابقش بود او خائن را انتخاب کرد چون او هم مطمئن بود خائن از دشمن بدتر است مرگ خواهی سلطان خود کشی نیست به همان گونه که صادق خان ردپای گرگ می ایستد تا رضا هم روی سن برود وهمچون نمایش با چاقو تویه پهلوی صادق بگذارد چرا که صادق آدم پول نیست و آبرویی براش نمونده پس کی محرمتر از رضا تا کار را تموم کند ، سید در درخشان فیلم مسعود کیمیایی گوزنها بین زنده ماندن و التماس دوا فروش کردن تا مرگ سرخ ، مرگ را انتخاب می کند و به داخل خانه می رود تا به قول خودش نمیره و گوله هم بخوره آخه او هم چون نوری روزنامه نگار فیلم سرب که زن خائن خود را کشته بود ولی هنوز عاشق مانده بود دوست داشت که یه جوری درست و حسابی کلکش کنده شه، فردای روزی که امیر علی از زندان آزاد شد حالش از این آزادی به هم خورد از آزادی دیروز تا امروز او نفس کثیف شهر دروغ و ریا را تاب نداشت اما محرمی کو که نفس از او بستاند پس در خلوت یک شب بارانی قلب خود را تسلیم دشمن قسم خورده اش کرد تا او جانش بستاند که امیر علی هم راضی بود به جون یوسف اش که از تمام دنیا فقط او مانده بود امیر علی با خونش اعتراضش را به گوش همه رساند که جهان کوچک شما تاب تحمل مرا ندارد اما دریغا شیر آهنکوه مردا .

احمد آقا قد بلند ، چش زاغ یه پارچه آقا وقتی با رضا برخورد کرد جای زخم دندانهای مار را بر پیکر جنگ زده کشورش دید و به سراغ انبار محتکران رفت و در ها را گشود و خود به تنهایی پای به آتش گذاشت و خواست پلیدی را با آتش پاک کند و خود همچون سیاوش از آتش بیرون آمد هنوز هم زیبا بود . محسن هنوز جوانتر از آن بود که حوصله این دنیا را نداشته باشد او دیگر رویا نمی دید دیگر به عاشقانه ای اعتماد نداشت او خسته و بی حوصله بود چه بهتر که در این دنیا نباشد گفت به فروزنده که دوست داری مثل فیلما این طوری بمیرم و مثل فیلما مرد و تمام عمر رضا معروفی را خراب کرد ... خیلی گفتم اما اگه سکانس نهایی فیلم این گروه خشن را نگویم تمام عمرم بو گند می گیره وقتی که هر چهار نفر می دانند که در برابر آدمهای ماپاچه شانسی برای زنده ماندن ندارند اما باز بر میخیزند تا رفیقشان را از دستان آن جلاد نجات دهند همه آنها به خوبی می دانند که دوره آنان به سر رسیده و هنگام به زمین گذاشتن اسلحه نزدیک است پس قامت راست می کنند تا آخرین گلوله را شلیک کنند و در آن قاب جاودانه هر چهار نفر شانه به شانه می روند تا نشانه درستی باشند از به پایان رسیدن یک دوران ،حتی جونم براتون بگه که بیل قصاب فیلم دار ودسته نیویورکی هم شرایط زمانی خود را به خوبی درک کرد و آمستردام را نکشت تا او سمبل یک زایش و دوران جدید باشد و هیچ کس هم مثل او نبود که بتواند بیل را بکشد چنانکه این همه گلوله توپ نتوانست که بیل را نابود کند او باید که به دست آمستردام می مرد تا خیالش راحت شود ، حالا همه به آرامش رسیده اند تمام آرمان خواهان از ارنستو چه گوارا تا دومان قائمی جنگجوی خسته فیلم قارچ سمی ، وقت آن است که کلاه به احترامشان از سر بر داریم .

پرنده

hedyeh — Tue, 25 Apr 2006 06:54:18 GMT

- تازگی ها یه پرنده گرفتم. بالهاش سبزو قشنگن زیر دلش هم پر از پرهای سفید و نرمه، نوکش سرخه، رنگ خون، صدا ی خیلی گرمی هم داره.گذاشتمش اتاق پشتی، دوست نداره زیاد آدم دور و برش باشه،از غریبه ها هم بدش می یاد. همون روز که خریدمش فهمیدم با بقیه پرنده ها فرق داره. نگاه کردن به چشمای نخودیش غریب لذتی داره، وقتی می رم تو چشاش تمام وجودم، خیس میشه، اوایل گمون می کردم عرق شرم می ریزم، شرم از حیای مواج تو نگاش ولی بعد فهمیدم خیس چشاش می شم...

همون موقع، بعد از اینکه برگشتم فکر می کردم، کلی دوست و آشنا که تو فرودگاه دیده بودم زندگیم رو پر می کنن، روحم پلاسیده بود از اون همه تنهایی و بی کسی ولی...نه.نه من مال اونا بودم و نه اونا مال من. فقط یکی موند که شکل خودم بود اونم تو. ولی خوب، تو هم که نمیتونی همیشه باشی پیشم. نفهم که نیستم، می دونم، برات بد میشه بیای پیش یه دیوونه...

نمی خواد چیزی بگی... خودم شنیدم، از همین پسره که خریدام رو می کنه، من که محتاجش نیستم،بابات هم اینو خوب میدونه، فقط استخدامش کرده زاغ سیاهه منو چوب بزنه. شاید هم حق داشته باشه، فکر می کرد، برمی گردم و می شم خودش. می خواستم، اما اون دیگه خودش نبود. نمی دونم تو چطوری می سازی با اینا. خیلی با عرذه ای، به خدا خوشم می یاد، ولی می دونی چیه؟ من خسته ام و داغون. همه چی کابوسه، فقط تو خوبی و پرنده...دو سه روز پیش بابات اینجا بود، می گفت از همسایه ها شنیده که من با خودم حرف می زنم. کلی اخم و تخم کرد که: همسایه ها ازت میترسن، اگه از اینجا بیرونت کنن دیگه برات آپارتمان جور نمی کنم. همش گفت و گفت ... یادم نیست دیگه چی گفت، یعنی غیر از اینا که گفتم، دیگه هیچی نشنیدم. سرم رو تو لاک خودم کرده بودم تا با اون همه فشار هوا که با نفسهای بد بوش مرتب می خورد به صورتم عین یه درخت طوفان زده از جا کنده نشم. می خندی؟ آره، می دونم می فهمی، چی میگم. به هر حال باباته، رامت کرده، خیالش که رامش شدی، ولی کلک، نمیدونه که رامش نمی شی، که رامش نمی شم. من و تو عین دو تا نخل سرمون بریده می شه اما نمی افتیم، گردنمون رو می زنن اما نمی دونن که نمی تونن ریشه امون رو بزنن. می خوای پرنده رو ببینی ؟! الان خوابه. خسته است .دیشب کلی نگاه کردیم هم و، من تو چشاش باغ می بینم و پرنده، اون تو چشام عشق می بینه و پرواز. چشاش کوچیکه اما نگاش عمق داره، عشق داره،حرف می زنه،مهربونه و روحانی. فکر می کنی که می تونی بخونی عشق رو تو نگاش، خیالت تو هم نگات مهربونه؟ آره می بینم، کور که نیستم،می فهمم، خر که نیستم، اما می دونی پرنده غریبی می کنه با هر کی جز من. الان خوابه، می شه دیدش، همینجا تو اتاق پشتی. آخ نه، ساعت دهه الان پسره می یاد. نمی خوام به بابات چوغولی کنه، اونم با اون چشای سیاهش زل بزنه به چشات . حیفه این چشای سبز و مثل پرنده ات نیست که چادر سوال روش بکشن؟ می بینیش، دیر نمی شه، یه بار دیگه، شایدم یه جای دیگه.

- بله، بفرمایید ؟! مدیر ساختمون؟! چی می خواید ؟ آره من حالم خوبه،ممنون . چه بویی، کدوم بو ؟! بو گنده چی؟ من که چیزی ندارم، حتماً مشامتون گندیده آقا . برو پی کارت ،هر غلطی می خوای بکن، فقط از اینجا برو من خسته ام، حال و حوصله هیچکی ام ندارم.

- دیشب یه آقایی اومده بود پشت در. می گفت مدیر ساختمونه، وهم ورش داشته بود مدیر جای مهمیه. کلی رو اعصابم راه رفت، می گفت:«از اینجا بو گند می یاد». گفتم اشتباه می کنه، ولی نامرد ول کن نبود، رفته بود به بابات هم گفته بود.اون هم صبح اومد اینجا، همه چی رو ریخت به هم .اونم می گفت بو گند می شنوه. تو چی، تو هم بو گند می شنوی؟! می دونستم، خودشونو گند گرفته، گیر دادن به من و پرنده. راستی نذاشتم ببیندش، غایمش کرده بودم، همه چشما که محرم نیستن، پرنده هم غریبی می کنه خوب. قولش رو فقط به تو دادم. راستی چند روزیه پرنده فرق کرده داره شکلش عوض می شه .رنگاش یه جوری شده،نگاش میگه داره بالغ می شه،شایدم داره عاشق می شه. آره، منم فکر می کنم دوران بلوغش رسیده. نخندی ها، انگار خودم هم دارم بالغ می شم،دوباره!!!

می خوای بری ؟! چرا؟! آخه چرا سرت گیج می ره؟ زود می یای، نه؟ باشه برو،راست هم میگی، شب شده .هی می گی شب که می شه چشات اذیت می شه، اما نمی گی چرا اینجوری می شی؟ چرا تو شب که نور خورشید نیست، چشات اذیت می شه؟ با شه، بالاخره یه بار خودت می گی، فقط، دفعه بعد روز بیا. شب واسه چشات بده.

-اومدی ؟! چرا اینقدر دیر؟! بابا ت نذاشت؟! می دونستم. بزرگ که نیستش، مثه تو. دستتو بده من. نه داغ نیست، من کجام داغه؟ اشتباه می کنی، فقط یه کم هیجان زده ام . بیا، پرنده می خواد ببیندت ، خودش گفت، با چشاش،می گه:امروز وقتشه.

بذار درو باز کنم،کلیدش اینجاست،گردنمه، می ندازم گردنم که هیچکی نتونه پرنده رو ببینه. چرا دوباره سرت گیج رفت؟پاشو...

این جوری نگاش نکن، نمرده که، خوب دراز کشیده، همش که نمی تونه بشینه، خسته میشه طفلکی. چرا ترسیدی ؟! آره، گفتم که رنگش یه کم عوض شده. فکر کنم دیگه بلوغش کامل شده. چی ؟! چی؟! رو پراش چی چسبیده؟! کنه؟! کی می گه داره می میره؟! نه، این طور نیست نه مریضه، نه داره می میره!!! اینا فقط نشونه بلوغه. اون بو گند نمیده، خودت بو گند می دی. برو بیرون... تو هم مثل اونایی ،دیگه نمی خوام ببینمت. چرا بهش دست نزنم، اصلاً به تو چه ربطی داره؟ پرنده خودمه. اون خوابش می یاد، فقط باید بغلش کنم تا مثل همیشه تو بغلم بخوابه. نه من بویی نمی شنوم، اینجا هیچ بویی نمی یاد. تو رو خدا برو بیرون، داری می ترسونیش، ببین!! چشاش داره می لرزه. برو بیرون، درم پشت سرت ببند . اون هیچیش نمی شه، چی می گی تو؟ تو که از بلوغ چیزی نمیدونی. این جوری نگاه نکن! برو بیرون از این اتاق! تو رو خدا فقط تنهامون بذار... .

- سرت رو بلند کن، خواهش می کنم، یه لحظه نگاه کن.می دونم از دستم ناراحت نیستی، ببخشید داد زدم. می دونی... تن پرنده خورده شده، الان دیدم، بیا ببین، مثله اینکه یه چیزی درست نیست، بلوغش درد داره، بلوغش داره می خوردش، روح و تنش رو داره با هم می خوره، آبش کرده، مثل من که دارم می پوسم اونم داره می پوسه، ذره ذره از بین می ره، شاید هنوز وقتش نبوده. دارن تنشو می خورن این رنگای عجیب. مایع ظرفشویی؟! نمیدونم شاید داشته باشیم، برا چی می خوای؟ بشوریش که چی بشه؟ زخم روحو که با مایع ظرفشویی نمی شورن، اشک که پاکش می کنه، زخم تنم که نوازش می خواد و محبت، مایع ظرفشویی آخه واسه چی؟ باشه، باشه بابا هر چی تو بگی، صبر کن الان می یارم. اینقدر خوبه ؟ خودم وان رو پر می کنم . تو دیگه نیا. تو برو خونتون دیگه. می خوام باهاش تنها باشم .

- بله جناب سروان، بفرمایید. بو از همین واحده. نخیر، هر چی در زدیم جواب ندادن.

- سرباز...!!

- قربان، قربان! بو از اینجاست، تو حمام، توی وان، یه نفرتو وان پر از کفه فکر کنم مرده قربان...

- نه خیر قربان نبضش نمی زنه .

- اینم زیر کفا بود قربان، یه پرنده است.

- بله، مرده. خفه شده طفلی از اینهمه آب و کف.

جای سلام ...

mona — Sat, 22 Apr 2006 15:44:18 GMT

دل من از خدا معجزه می خواهد برای تو ، نه معجزه ای بزرگ ، معجزه ای کوچک به اندازه شادی تو .

دل من از خدا معجزه می خواهد برای تو ، تا جا نمانی میان آدمها ، تا گم نشوی میان دلتنگی هایت ، تا غصه تو را نابود نکند .

دل من از خدا نردبانی می خواهد برای تو ، تا هر شب از آن بالا بروی تا خدا ، تا اشکهایت را به او بدهی و ماه هدیه بگیری ، تا غصه هایت را جا بگذاری و برگردی .

چشمهای تو از باران خسته شد و دلت زیر برف گرفتار ، روح تو زیر باران شسته شد و آب رفت ، دل من از خدا آفتاب می خواهد برای تو .

دل من از خدا نور می خواهد برای تو تا بپاشد روی دلت ، تا قلبت نگیرد در این تاریکی ... و عشق می خواهد برای تو ، تا روحت یخ نزند در این هوای سرد ، تا تنها نمانی میان آدمها .

دل من از خدا معجزه می خواهد برای تو ، نه معجزه ای بزرگ ، معجزه ای در حد لبخند تو ، معجزه ای به اندازه ... کوچکی من .